اما بعد از افروختن چراغ ( اگر افروخته شود ) باز محيط خود را تاريك مى بينيم . براى اين كه نيروى جاذبه كوتوله آن قدر زياد است كه نميگذارد نور چراغ ما به حركت درآيد و در اطراف پراكنده شود تا اين كه ما محيط را روشن ببينيم . علت تاريكى ستارگان كوتوله هم اين است كه نور در پيرامون آنها موج ندارد و جذب ستاره مىشود و منجمين ، ستارگان كوتوله را تا اين اواخر ، بمدد نور ستارگان اطراف آنها ميديدند ولى امروز كه راديو تلسكوپها به كار افتاده مىتوانند بوسيله آنها ، وجود ستارگان كوتوله را احساس كنند . اگر نور چراغ خانه‌ها مجذوب يكى از ستارگان كوتوله نشود ، به راه ادامه ميدهد و با يك خط سير كه بر فرض مثال ، گاهى به طرف راست و گاهى به طرف چپ و زمانى به سوى بالا و گاهى به طرف پائين منحرف ميگردد به راه ادامه ميدهد . ايزاك آسيموف ميگويد راه ( يعنى مكان ) وجود ندارد و نور ، خود آن را بوجود مياورد و تموج نور ، مكان است . بنا بر نظريه اين دانشمند فيزيكى ، مكان ، وجود نداشته تا اين كه نور ، در آن ، به راه ادامه بدهد . بلكه خود نور با امواج خود مكان را بوجود آورده است . اگر بپرسيم كه نور چراغ خانه ما ، تا چه موقع به راه ادامه ميدهد ؟